Translate

poniedziałek, 19 marca 2018

Cabo da Roca i Sintra - Portugalia

Cabo da Roca to najbardziej na zachód wysunięty punkt Europy. Obok niego, jedna z największych atrakcji Portugalii - miasto Sintra. Skoro jesteśmy w Lizbonie, grzechem byłoby nie zobaczyć tych dwóch interesujących miejsc.
Żabka, przeglądając strony w sieci zauważyła, że z Lizbony do Sintry jeżdżą pociągi za które można różnie zapłacić w zależności od tego, o której godzinie chcemy ze stolicy Portugalii wyjechać. Są to różnice na tyle duże, że decydujemy się na wyjazd z Lizbony dopiero po godzinie 10. Na dworcu w Lizbonie kupiliśmy bilet łączony do Sintry i stamtąd autobusem do Cabo da Roca. Bilet kosztował w obie strony 15,50 euro za osobę. Do Sintry w obie strony wystarczy 4,50 euro. Tak więc warto zwrócić uwagę kiedy się wyjeżdża. Pociągi kursują często, 4-6 razy w ciągu godziny. Wyruszamy z dworca Lizbona Rossio. Jest tu także niedaleko stacja metra o tej samej nazwie (linia zielona). Na dworzec pofatygowaliśmy się piechotą, od miejsca noclegu nie było daleko, około 15 minut drogi. 




Właśnie pociąg już czeka na peronie.



Po około 40 minutach jazdy jesteśmy w Sintrze. Wysiadamy na stacji końcowej i po wyjściu z dworca trafiamy zaraz na przystanek autobusowy, skąd dalej udajemy się do Cabo da Roca. 

Pakujemy się do autobusu nr 403, który podąża krętą drogą, mijając raz po raz wioski. 30 minut i jesteśmy na miejscu. Stąd na zachód już tylko Ocean Atlantycki. Jesteśmy na zachodnim końcu naszego kontynentu.



Akurat pogoda deszczowa, lekko wieje. W autobusie było niewiele osób. Zdecydowana większość została w Sintrze. Znajduje się tutaj jak zwykle w takich miejscach informacja turystyczna, kilka sklepików, restauracja, latarnia morska. W budynku informacji turystycznej można nabyć imienny certyfikat, potwierdzający, że się tu było.




Cabo da Roca - latarnia morska





 W sklepiku kupujemy tylko kilka magnesów, więc za dużego pożytku tu z nas nie mieli.  Odwiedzane przez nas miejsce wznosi się około 140 metrów nad poziomem oceanu. To ten punkt z latarnią morską. W pobliżu nie było możliwości zejścia na dół, by się z falami oceanu spotkać. 



Dalej, gdzieś około 1370 km stąd leży archipelag Azorów. Azory, Azory. Może kiedyś ...






W 1755 roku klif nawiedziło potężne trzęsienie ziemi o sile ok. 9 skali Richtera a potem gigantyczne tsunami. Fala jaka wtedy powstała podczas tego trzęsienia miała podobno 50 m wysokości. Już sobie wyobrażam, jakie wtedy było "walnięcie" oceanu o te skały. Podobno i dzisiaj można zaobserwować efekty tego przebytego w tamtym czasie kataklizmu.


Do czasu odkrycia przez Kolumba kontynentu amerykańskiego, to ten skrawek ziemi wydawał się Europejczykom końcem znanego im świata. Trzeba było mieć sporo odwagi, by popłynąć tak dalej na zachód w nieznane jak to zrobił wspomniany żeglarz. Może jednak ten słynny Genueńczyk miał nieco więcej wiedzy na temat geografii niż nam się wydaje?


 Po około godzinnym spacerze na klifie pośród skalistych zboczy, wracamy na przystanek autobusowy i jedziemy do Sintry.  Biletów nie kupujemy, bo wykupiliśmy je na całą podróż w Lizbonie.



Ostatni akcent z Cabo da Roca na przystanku autobusowym gdzieś pomiędzy przylądkiem a Sintrą.



Jesteśmy znów w Sintrze. Tak rosną pomarańcze.


Sintra jest znana w Portugalii i wspominają o niej chyba wszystkie przewodniki po tym kraju. Nie ma się co dziwić, bowiem łatwo się tu ze stolicy Portugalii dostać a i do zobaczenia jest sporo atrakcji. My chcieliśmy przede wszystkim obejrzeć ogrody należące kiedyś do jednego z najbogatszych osób mieszkających w Portugalii - Antonio Augusto de Carvalho Monteiro (1848 - 1920). Celem jest Quinta de Regaleira. Mimo, że nie jest tam daleko, wsiadamy w autobus a dopiero potem idziemy pieszo. Quinta de Regaleiro jest przepięknym kompleksem pałacowo-parkowym gdzie oprócz pałacu, znajdują się tu także liczne inne budowle, fontanny, wieże, do których nierzadko prowadzą podziemne korytarze, wszystko to pośród bujnej zieleni, jezior jaskiń i studni. Całość wpisana w 1995 roku na listę UNESCO.
To pałac w którym wspomniany milioner mieszkał. Kupił go w 1893 roku i sporo tu zmienił.


Antonio Monteiro to bardzo barwna postać. Urodził się w Brazylii, w rodzinie portugalskich emigrantów. Fortuny dorobił się na handlu kawą i kamieniami szlachetnymi. Interesowało go wszystko, co tajemnicze, niezwykłe i ekstrawaganckie. Jako, że miał ku temu finansowe możliwości, swoje marzenia i zainteresowania urzeczywistnił, projektując i budując to, co dziś można oglądać w Sintrze. Jego biografia, mogłaby stanowić materiał na sporą i zapewne ciekawą książkę. Dodam, że to on był w posiadaniu najbardziej skomplikowanego zegarka na świecie zwanego Leroy 01. Jako, że zegarki mnie zawsze interesowały, nieco przybliżę temat. Cudo to zostało zamówione przez portugalskiego milionera w 1897 roku i zbudowane specjalnie dla niego, ze szczerego złota, z 975 części. Oprócz czasu zegarek wskazywał godziny wschodu i zachodu słońca w Lizbonie, fazy księżyca, czas w 125 miastach świata, ciśnienie, temperaturę, wilgotność, wysokość nad poziomem morza i położenie ponad 600 gwiazd na północnym niebie.  Obecnie można go oglądać w Muzeum Czasu w Besançon. 


http://www.mdt.besancon.fr/retour-de-la-leroy-01/ 

Palmę pierwszeństwa jako najbardziej skomplikowanego zegarka na świecie dzierżył do 1989 roku.
 Opuszczamy pałac i zaczynamy wędrówkę po ogrodzie naszego milionera. 














Portal Strażników



Sekwoja



Kora dębu korkowego


Studnia inicjacji. Szukaliśmy jej i kilka razy przechodziliśmy obok niepozornego do niej wejścia. Można się do niej dostać zarówno z dołu jak i z góry. 





Zamek Maurów




Nie zdążyliśmy obejrzeć ani całego parku ani wszystkich w nim atrakcji. Czas powoli, lecz nieubłaganie posuwa się naprzód. Wychodzimy z niesamowitych klimatów tego pięknego ogrodu z jego tajemnicami, tajnymi przejściami i budowlami. 


Sintra - pałac narodowy


Jedna z wielu uliczek w mieście


W drodze powrotnej do Lizbony fotografuję interesujące i niespotykane często mury i wiadukty.




I tym razem wracamy nieco zmęczeni, ale zadowoleni z tego, co dzisiaj widzieliśmy.
 

wtorek, 19 września 2017

Kiszyniów

Zawsze chciałem pojechać do Mołdawii. Być tam chociaż krótką chwilę, nawet godzinę czy dwie. 
- Co tam chcesz robić, pytał ten czy tamten. 
Nawet mój dobry kumpel, by nie rzec, że przyjaciel Michał, który w Mołdawii już był, mówił: 
- W Kiszyniowie nic nie ma, nie warto tam jechać.  
Nie mogłem tego zrozumieć. Jak to nie warto jechać do Kiszyniowa? 
Skoro jesteśmy w Rumunii, w Vaslui i do  Mołdawii stąd około 40 kilometrów, to jak nie wlecieć choć na chwilę do Mołdawii? 
Państwo uznawane za jedno z biedniejszych w Europie, ale przecież też musi być na swój sposób ciekawe. Skoro jestem tak blisko, muszę je zobaczyć. Dziewczyny - Żabka i Lucy, które są ze mną podzielają moje zdanie. Jedziemy! 
Wstajemy rano i kierujemy się autem w stronę Husi, potem na  Râșești i po niedługim czasie jesteśmy na granicy. Wszystkie bagaże zostawiliśmy w motelu, w którym zabukowaliśmy nocleg. Na przejściu granicznym zbyt wiele czasu nie spędziliśmy. , Sprawdzili nam paszporty, kupiliśmy trochę mołdawskiej waluty i witamy w Mołdawii. Z przejazdem na mołdawską stronę żadnych problemów nie było.


Droga do Kiszyniowa okazała się zupełnie przyzwoitą, zdecydowanie gorsze widziało się w kraju. 





Po około 40 minutach jazdy docieramy do rogatek miasta. Niestety, nie przedstawiały się one tak, jak to można zobaczyć na zdjęciach. Najbardziej znany wjazd do miasta zaczyna się tak zwaną Bramą Kiszyniowa. Znajduje się ona jednak zupełnie z innej strony, od lotniska. Z tej strony, z której my przyjechaliśmy czyli od przejścia granicznego w Râșești Kiszyniów raczej skromniutko wita przyjezdnych.








W mieście dominuje socrealistyczny styl zabudowy. W centrum szeroka ulica, place, pomniki, sporo blokowisk. Gdy wyjedzie się poza centrum, to one przede wszystkim rzucają się w oczy.


Co można zobaczyć w Kiszyniowie, będąc w nim jeden dzień? Na dobrą sprawę, dzień na zwiedzanie wystarczy. Można połazić po ulicach, poczuć ducha miasta. Na więcej nie mamy czasu.


W mieście nie ma metra, komunikację miejską zapewniają trolejbusy.


Często kierowcy mają problemy z utrzymaniem pantografu wzdłuż zasilającej linii. Muszą potem wychodzić i poprawiać. Byłem w mieście kilka godzin i już kilka razy tą sytuację widziałem.


Miasto jest stolicą dopiero od 1940 roku. Jesteśmy zbyt krótko, by chociaż pobieżnie zapoznać się z najważniejszymi punktami i zdajemy sobie z tego sprawę. Nie mamy czasu na to, by zajrzeć do cerkwi, muzeum czy choćby usiąść w jakiejś knajpce, spróbować mołdawskiego wina czy choćby w parku i przyjrzeć się życiu miasta.


Tu jakiś rządowy budynek, nad którym dumnie powiewa mołdawska flaga.


Do Warszawy stąd 951 kilometrów, od pewnego czasu kursują także bezpośrednie samoloty.






Łuk triumfalny, po lewo Sobór Narodzenia Pańskiego.





Jeśli ktoś zapomniał, że kreseczka nad liczbą napisaną w systemie rzymskim znaczy jej tysiąckrotne powiększenie, to teraz sobie to może przypomnieć.


Pomnik króla Stefana Wielkiego. Kim on był? Jest uznawany za najlepszego mołdawskiego władcę. W XV i na początku XVI wieku stworzył silne mołdawskie państwo. To on jest widoczny na wszystkich mołdawskich banknotach. Za jego czasów Mołdawia skutecznie opierała się zarówno przed Węgrami, Polakami jak i Turkami.


Oto zaparkowany radiowóz, obok niego, trochę dalej stoi niewidoczny na zdjęciu policjant.


Właśnie ten mercedes przejechał na czerwonym świetle. Reszta aut spokojnie czeka na światło zielone. Po sekundzie słyszę głośny gwizdek tego oto pana. Brawo pan policjant!


Informacja o tej sytuacji jest przekazywana gdzieś dalej ...


Gdyby ktoś w kraju szukał pracy, może ją znaleźć. W Mołdawii zapraszają do Polski do pracy. Osobiście nie sprawdzałem, więc za nią nie odpowiadam, ale pomóc mogę.


Chodzimy po centrum, robimy kilometry. Miasto wbrew temu, co o nim słyszałem, ma swój urok. Nie powala rozmachem, wielkomiejskością, ale warto tu przyjechać.


Mural nawiązujący do Solidarności. Jednym słowem kolejny polski akcent w Kiszyniowie.


Po kilku godzinach łażenia po mieście idziemy coś zjeść. Kobieta sprzedająca coś w rodzaju zapiekanek jest szczerze zdziwiona, że my przyjechaliśmy do Kiszyniowa. 
- Jak to? Autem przyjechaliście? 
- Autem. 
- Nie z wycieczką?
Takich sytuacji było więcej. Dziwimy się, czemu oni się dziwią. Odwiedzamy jeszcze centrum handlowe, by kupić chociaż kilka mołdawskich pamiątek, potem wracamy, kierując się inną drogą niż tą którą przyjechaliśmy.


Na granicy odwiedzamy jeszcze sklep bezcłowy. Rzecz godna uwagi, bo tak tanich produktów dawno nie widzieliśmy. W końcu udało nam się zobaczyć bezcłowy sklep z prawdziwego zdarzenia.